اکوسیستم اوراش
همکاری با ما
راهنمای مطالعه
Toggleچک سندی تجاری است که بانک آن را به افراد واجد شرایط اعطا میکند. اصلیترین هدف تعریف و صدور چک، جایگزینی آن با پول نقد و اسکناس و قابلیت پرداخت وجوه مدتدار است. افراد و دارندگان این سند تجاری، این قابلیت را دارند تا در خریدهای خود از چک بهجای پول نقد استفاده کنند. هنگام انتقال پول، چکها در مقایسه با پول نقد، بهعنوان روشی ایمنتر و مطمئنتر محسوب میشوند، بهویژه زمانی که صحبت از مبالغ کلان در میان باشد.
افراد موظفاند هنگام صدور چک مبلغ موردنظرشان را هم بهصورت عددی و هم بهصورت حروف درج کنند. گذشته از این، باید مواردی از جمله امضاء، عدم خطخوردگی و … را نیز در صدور چک رعایت کنند تا این سند تجاری برای بانک دارای اعتبار باشد و طرف دریافتکننده در نقدکردن آن مشکلی نداشته باشد. باید توجه داشت که مهر و اثر انگشت در صدور چکها مجاز نیست و تنها چکهای امضاء شده معتبر به شمار میروند.
بعد از پاسخ به این سوال که چک چیست؟ وقت آن است که با انواع چک آشنا شویم. همانطور که گفتیم، چکها اسنادی تجاریاند که در معاملات و تبادل پول میان افراد و یا سازمانهای مختلف کاربرد دارند و معمولاً برای انتقال مبالغ کلان کاربرد دارند. بر اساس نوع معامله و نوع کاربرد، میتوان چکها را به دستههای مختلفی تقسیم کرد. چکها بر اساس صادرکننده به دودسته تقسیم میشوند:
در ادامه با سایر انواع چک آشنا خواهیم شد.
چک معمولی چکی است که صاحب حساب آن را در وجه دیگران صادر میکند، این چک به اعتبار مالی خاصی وابسته نیست و تنها بر اساس اعتبار شخص صاحب حساب قابلاطمینان است. این نوع چکها باید در سامانه صیاد ثبت شوند.
چک مسافرتی، که بهعنوان تراول چک نیز شناخته میشود، نوعی چک است که توسط بانک صادر میشود و مبلغ آن از پیش روی چک درج شده است.
چک تضمینشده یا بانکی نوعی چک است که به درخواست مشتری توسط بانک صادر میشود و در وجه خودبانک صادرکننده یا یکی از شعب آن قرار دارد. تضمین پرداخت وجه توسط بانک مزیت این چک است.
چک سفید امضا نوعی چک است که صادرکننده آن را امضا کرده، اما نام گیرنده، تاریخ و سایر جزئیات را در آن ذکر نکرده است. صدور چک سفید امضا ریسک بالایی دارد و باید همواره به شخصی سپرده شود که مورداعتماد و امین صادرکننده چک است. چک سفید امضا معمولاً بهعنوان تضمین کاربرد دارد.
چک تأیید شده، برخلاف چکهای عادی، از اعتبار پرداختی بالاتری برخوردار است، زیرا بانک موجودی لازم را در حساب صادرکننده تأیید کرده و به میزان مبلغ چک، آن را جدا و مسدود میکند. بهاینترتیب، وجه تأیید شده تنها به دارنده چک پرداخت میشود.
چک رمزدار یا بینبانکی به درخواست مشتری توسط بانک برای یکی دیگر از بانکهای کشور صادر میشود و به انتقال وجه از حساب مشتری به بانک مقصد کمک میکند. این نوع چکها همراه با رمز ویژه صادر میشوند.
چکی که تاریخ صدورش با تاریخ سررسید تفاوت داشته باشد چک مدتدار نام دارد. به بیان دیگر، صادرکننده چک مدتدار میتواند تاریخ وصول آن را به ماهها یا حتی سالهای آینده موکول کند.
بر اساس قوانین بانکی و قوانین مرتبط با چک، بهمنظور صادرکردن هر ورق چک، باید به سه رکن مهم چک توجه داشت؛ بنابراین سه رکن اصلی چک، عبارتاند از:
ناگفته نماند که چکها میتوانند ارکان دیگری نیز مانند شماره مسلسل، شمارهحساب جاری، تاریخ پرداخت، مبلغ، حل امضا و… داشته باشند. در ادامه هر یک از سه رکن اصلی چک را توضیح میدهیم.
اولین رکن چک، صادرکننده آن است؛ یعنی فردی که مالک حساب بانکی است و با تکمیل و امضای برگ چک، تعهد پرداخت مبلغ مشخصی را بر عهده میگیرد.
دارنده چک دومین رکن اصلی چک است و به فردی اطلاق میشود که چک به نام او صادر شده است. چک میتواند در وجه شخص معین، به حوالهکرد، یا دروجهحامل باشد. همچنین، کسی که چک از طریق پشتنویسی یا وراثت به او منتقل شده است نیز دارنده چک محسوب میشود. طبق قانون، تنها دارنده چک حق شکایت کیفری از چک برگشتی را دارد.
سومین رکن چک، محال علیه است. «محل» در اسناد تجاری به معنای پول است و چک بیمحل، به چکی اشاره دارد که حساب آن موجودی ندارد. محال علیه به محلی گفته میشود که پول یا اعتبار چک در آن نگهداری میشود، و در مورد چکها، این محل تنها بانک است.
در قوانین ایران، جرائم مربوط به چک و مجازاتهای آن در قانون مجازات اسلامی و قانون تجارت مورد بررسی قرار میگیرد. در زیر به برخی از مهمترین جرائم و مجازاتهای مربوط به چک اشاره میشود:
طبق ماده ۲ قانون صدور چک، صدور چک بلامحل (چکی که موجودی کافی در حساب صادرکننده ندارد) جرم محسوب میشود.
مجازات این جرم حبس از ۶ ماه تا ۲ سال یا جزای نقدی معادل مبلغ چک است.
اگر صادرکننده چک با علم به عدم موجودی اقدام به صدور چک کند، مجازات آن مشابه صدور چک بلامحل است.
تغییر یا دستکاری در اطلاعات چک (مبلغ، تاریخ، امضا و…) میتواند بهعنوان تقلب تلقی شود و مجازات آن حبس از ۱ تا ۷ سال و جزای نقدی است.
در صورت عدم پرداخت چک به دلیل مسدود بودن حساب یا عدم موجودی، دارنده چک میتواند علیه صادرکننده شکایت کند و در صورت اثبات جرم، مجازاتهایی مشابه موارد فوق برای صادرکننده در نظر گرفته میشود.
اگر فردی با استفاده از چکهای جعلی یا تقلبی اقدام به کلاهبرداری کند، مجازات آن میتواند حبس از ۱ تا ۷ سال و جزای نقدی باشد.
نکات مهم:
در این مقاله، با چکها که در حقیقت اسنادی تجاریاند و در نقلوانتقال پول بین افراد و شرکتها کاربرد دارند، آشنا شدیم؛ علاوه بر این، انواع و ارکان آن را نیز شناختیم. اگر در مورد قوانین و مقررات مرتبط با چکها پرسشی دارید، حتماً از قسمت نظرات در انتهای همین صفحه آن را با ما درمیان بگذارید تا کارشناسان و اساتید ما شما را راهنمایی کنند.
چک یک وسیله پرداخت است که به فرد یا سازمانی اجازه میدهد مبلغی مشخص را از حساب بانکی خود برداشت یا به شخص دیگری انتقال دهد. این سند مالی شامل تاریخ، مبلغ به حروف و ارقام، نام دارنده حساب، امضا و اطلاعات بانک صادرکننده است.
چکها به دستههای مختلفی تقسیم میشوند. بر اساس طرف صادرکننده، چکها به دودسته صادر شده توسط بانک و صادر شده توسط فرد تقسیم میشوند. از سایر انواع چک میتوان به مواردی از قبیل چک عادی یا معمولی، چک تضمین شده، چک سفید امضا، چک مسافرتی و… اشاره کرد.
بر اساس قوانین بانکی، سه رکن اصلی چک ها عبارت اند از: صادر کننده چک، دارنده چک ومحال علیه چک.
چک صیادی یک نوع چک جدید است که بهمنظور پیشگیری از سوءاستفادههای مالی و ارتقای امنیت معاملات مالی در سیستم بانکی کشور طراحی شده است. در چک صیادی، بهجای استفاده از شمارههای معمولی چک، از یک شناسه منحصربهفرد ۱۶ رقمی به نام «شماره چک صیادی» استفاده میشود. این شناسه به بانکها این امکان را میدهد که بهراحتی اطلاعات مربوط به چک، مانند تاریخ صدور، مبلغ و وضعیت آن را از طریق سیستمهای الکترونیکی پیگیری کنند.
چک بیمحل به چکی اطلاق میشود که صادرکننده آن، موجودی کافی در حساب بانکی خود برای پرداخت مبلغ چک ندارد. بهعبارتدیگر، زمانی که چک به بانک ارائه میشود و بانک نمیتواند مبلغ آن را به دلیل نداشتن موجودی در حساب صادرکننده پرداخت کند، این چک بهعنوان «بیمحل» شناخته میشود.
چک سفید امضا به چکی گفته میشود که صادرکننده تنها امضای خود را روی آن قرار میدهد، بدون اینکه مبلغ یا تاریخ آن تکمیل شده باشد.
چک یک وسیله پرداخت است که از حساب بانکی صادرکننده برداشت میشود، درحالیکه سفته یک سند تعهد مالی است که صادرکننده به تعهد خود برای پرداخت مبلغ معین در آینده به گیرنده، بدون نیاز به موجودی حساب، میپردازد. همچنین درصورتیکه چک بیمحل باشد، ممکن است بهعنوان جرم تلقی شود، درحالیکه سفته بهصورت قانونی قابلپیگیری است، اما ریسک کمتری دارد.